Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Ήδη 2 εβδομάδες στο Linköping!

Είμαι στο Linköping σχεδόν μια εβδομάδα μόνη μου. Μία εβδομάδα μόνη μου! Στο σπίτι μου (δωμάτιο). Στο ολόδικό μου σπίτι (δωμάτιο)!!!

Ουσιαστικά, έχουν περάσει 2 εβδομάδες που είμαι εδώ, απλώς την πρώτη ήμουν μαζί με την οικογένειά μου. ♥ Όταν σας άφησα ήμουν πολύ αγχωμένη, τρομοκρατημένη θα έλεγα και δεν ήξερα τι να περιμένω. Δεν το πιστεύω πως εξαφανίστηκαν όλα ήδη από τη στιγμή που απογειωνόμουν. Είχαμε τόσα πολλά πράγματα να φροντίσουμε εδώ, τόσα όμορφα μέρη να δούμε, τόσες πολλές ώρες να αφιερώσουμε στο ΙΚΕΑ! Και ξέρω πως αν δεν ήταν εκείνοι εδώ, δεν θα είχα την τύχη να κοιμάμαι σ' έναν τόσο όμορφο χώρο ή την ευκαιρία να προσαρμοστώ τόσο γρήγορα εδώ. Με δυο λόγια λοιπόν:

Είμαι πολύ χαρούμενη.

Δεν το πίστευα ότι θα ήμουν τόσο καλά. Όχι, δεν είμαι απλώς καλά, είμαι χαρούμενη. Και δεν ξέρω αν είναι πολύ νωρίς να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενη εδώ. Σε αυτόν τον τόπο.

Σε κάθε περίπτωση, το μέρος το έχω αγαπήσει. 

Μου αρέσει που μέρα με τη μέρα μοιάζει όλο και πιο πολύ με σπίτι μου. Κάποια σημεία της πόλης ξεκινούν να είναι οικεία στα μάτια μου. Τα αναγνωρίζω. Δεν είμαι και η πρώτη στον προσανατολισμό ούτε στην παρατηρητικότητα οπότε αυτό είναι και ένας μικρός πανηγυρισμός για μένα κάθε φορά. Μου αρέσει αυτό.

Μου αρέσει που σιγά σιγά κλείνω το gps από κάποιο σημείο της διαδρομής και μετά γιατί πλέον ξέρω πού πηγαίνω. Το gps είναι ο καλύτερός μου φίλος αυτές τις μέρες. Ή ο χειρότερος μερικές φορές αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι θεώρησε καλή ιδέα να με περάσει μέσα από το δάσος στις 12 τη νύχτα! Μου αρέσει που πλέον μπορώ να το αγνοώ μερικές φορές τελείως και να κάνω το δικό μου. Και να έχω δίκιο!

Μου αρέσει το ατελείωτο πράσινο. Πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις. Όλες οι εικόνες είναι μικροί πίνακες ζωγραφικής στα μάτια μου. Το πράσινο των δέντρων, το μπλε του ουρανού, το κόκκινο των σπιτιών. Όλα φωτεινά λες και είναι άνοιξη!

Μέχρι και οι παιδικές χαρές εδώ είναι χαρές σκέτες!

Μου αρέσει που έχω χρόνο να χαζολογάω μέχρι να αρχίσουν τα μαθήματα. Μπορώ να κάνω 45' να γυρίσω σπίτι αντί για 20 και αυτό είναι οκ, γιατί εδώ οι ρυθμοί είναι τόσο χαλαροί. Μου αρέσει που σταδιακά σταματάω να είμαι συνεχώς προσηλωμένη στο google maps και αρχίζω να παρατηρώ τριγύρω. Τον τύπο που κάνει jogging μέσα στο δάσος. Τον λαγό που προχωράει μπροστά μου λες και κανένας άνθρωπος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν λαγό. Τον φροντιστή του δάσους ο οποίος πλένει τα ξύλινα παγκάκια σε ένα μέρος που θα βρέξει απαραιτήτως μια φορά τη μέρα.  


Μου αρέσει που πηγαίνω παντού με το ποδήλατο. Στην Αθήνα δεν τολμούσα να το πάρω ποτέ. Μου αρέσει που ξέρω σε πόση ώρα ακριβώς θα φτάσω στον προορισμό μου και που ξέρω ότι θα φτάσω ζωντανή. Μου αρέσει που ξεκλειδώνω τη χαζοκλειδαριά μου 30 φορές τη μέρα. Μ' αρέσει που κάθε μέρα που θα γυρίσω σπίτι τα μπατζάκια μου θα έχουν λερωθεί από την αλυσίδα. Μου αρέσει γιατί δεν είχα αυτό το προνόμιο πριν.

Μου αρέσουν τα σχολεία εδώ. Είναι στην άκρη του δάσους και δεν έχουν κάγκελα. Τα παιδιά μπορούν να τρέξουν και να πάνε όπου θέλουν, ακόμα και μέσα στο δάσος. Κανένα δεν την κοπανάει. Καμία φωνή δασκάλου δεν ακούγεται "μην τρέχεις, μην απομακρύνεσαι, έλα εδώ". Όλα τα ποδηλατάκια τους είναι παρκαρισμένα στη σειρά. Και από παιχνίδια, δεν έχουν υπερβολικά πολλά. Ανυπομονώ να μάθω περισσότερα μόλις ξεκινήσουν τα μαθήματα.

Μου αρέσουν τα γλυκά κανέλας που συνοδεύουν εδώ τον καφέ σου. Είναι ένα από τα πιο ωραία γλυκίσματα που έχω φάει ποτέ.

Μου αρέσει που έχω τόσα πράγματα να κάνω κάθε μέρα, τόσους καινούργιους ανθρώπους να γνωρίσω, τόσα πράγματα να μάθω από τον καθέναν. Όλοι τους μου έχουν μάθει κι από κάτι. 


Μου αρέσει η παλιά πόλη που είναι λες και μπαίνεις σε χρονομηχανή. Μου αρέσουν τα πάρκα με τα κανάλια. Μου αρέσουν οι ρυθμοί εδώ. Και ο καθαρός αέρας.

Είμαι σίγουρη ότι θα υπάρξουν και πράγματα που δεν θα μου αρέσουν. Ο χειμώνας εδώ θα είναι βαρύς. Αλλά προς το παρόν απολαμβάνω την ευτυχία που νιώθω εδώ, γεμίζω τις φλέβες και τα κύτταρά μου με χαρά!

Σήμερα ήταν μια πολύ ωραία μέρα στο Linköping. Είχε πολύ καλό καιρό για τα δεδομένα της πόλης. Βγήκα να περπατήσω χωρίς σκοπό και βρέθηκα ανάμεσα σε μικρά δάση και μικρές γειτονιές και σαν να γνωριστήκαμε με το μέρος λίγο καλύτερα. Έμοιαζε λες και έπαιζα σε ταινία (ο αγαπημένος μου δηλαδή τρόπος να ζω τη ζωή μου!). Μία κυρία που ανέβαινε με το ποδηλατάκι της μια ανηφόρα πέρασε από δίπλα μου και μου χαμογέλασε. Δεν έβγαλα πολλές φωτογραφίες γιατί μερικές φορές νιώθω ότι αυτό με αποσυνδέει από τη στιγμή. Σταμάτησα όμως σε ένα παγκάκι στο δάσος να γράψω πέντε λέξεις στο χαρτί. Ένας κύριος -πολύ μελαχρινός για να είναι Σουηδός- περνώντας από μπροστά μου μου είπε "Hej!", του είπα κι εγώ "hej". Και μετά σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό, έδειξε τριγύρω και είπε κάτι σε μια ξένη γλώσσα που διαισθάνομαι ότι σήμαινε "πολύ ρομαντικό μέρος για να γράψει κανείς". Ρούφηξε το τσιγάρο του κι έφυγε.

Τι κινηματογραφική στιγμή! Τι μαγεία! Τι προνόμιο να τα ζω εγώ όλα αυτά!

Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Σας φιλώ!!!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Για τη χαρά που έρχεται, από τη Χαρά που φεύγει.

Μετά από ένα τεράστιο διάστημα απουσίας γράφω ξανά αυτό το post χωρίς να ξέρω το γιατί. Το γράφω μέρες πριν σας αφήσω να το διαβάσετε.Τους τελευταίους μήνες έχω πάθει αυτό που έχεις τόσα άπειρα πράγματα να πεις που τελικά δεν λες τίποτα. Κι όμως κάποια εσωτερική ανάγκη με φέρνει ξανά μετά από καιρό μπροστά στο laptop να επιχειρώ να αποτυπώσω έστω και ένα δείγμα των όσων έχω μέσα στο κεφάλι μου. 

Η αλήθεια είναι πως με κατακλύζουν τόσες πολλές σκέψεις και τόσο πολλά έντονα, πρωτόγνωρα και αντικρουόμενα συναισθήματα που θα μπορούσα να γεμίσω ένα ολόκληρο βιβλίο. Μάλιστα το επιχείρησα. Όμως μου ήταν πολύ δύσκολο να βάλω σε μια λογική σειρά τη σκέψη μου, να μιλήσω ανοιχτά για όσα νιώθω και να παραμείνω συνεπής στο καθημερινό γράψιμο. Οπότε έκανα αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα. Το παράτησα στη μέση. 

Αυτή τη στιγμή όμως βρίσκομαι στα πρόθυρα μιας πολύ μεγάλης στιγμής της ζωής μου και σκέφτομαι ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό ώστε να το αφήσω να περάσει έτσι, χωρίς να κρατήσω έστω μερικές γραπτές λέξεις ως απόδειξη για όλα αυτά. 

Κάθομαι λοιπόν ωραία και καλά στο τραπέζι του σπιτιού μου και μοιάζει να είναι ένα ήσυχο απόγευμα του Ιούλη χωρίς ιδιαίτερη ζέστη και χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Μέσα μου όμως συμβαίνει ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μοιάζει ωστόσο σαν να μου έχω πατήσει παύση και σαν να με έχω βάλει στον αυτόματο πιλότο για τις υπόλοιπες μέρες. 

Σε μερικές μέρες (απαγορεύω εσκεμμένα στον εαυτό μου να τις μετρήσει) φεύγω για Σουηδία. 

Και δεν μπορώ να καταλάβω αν είμαι ήδη εκεί ή αν είμαι στο εδώ και στο τώρα. Νομίζω δεν είμαι στο εδώ και στο τώρα γιατί δεν θέλω. Το εδώ και το τώρα με διχάζει. Δεν με αφήνει να χαρώ όσο θα ήθελα, δεν με αφήνει να στεναχωρηθώ όσο θα ήθελα. Με μπερδεύει.

Για να τα πάρουμε από την αρχή... Πηγαίνω στη Σουηδία για να σπουδάσω κάτι το οποίο μου αρέσει πολύ και στο οποίο πιστεύω πολύ. Πρόκειται να παρακολουθήσω ένα μεταπτυχιακό για την Υπαίθρια Εκπαίδευση και την Υπαίθρια Ζωή. Το μεταπτυχιακό αυτό ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Σε μια στιγμή της ζωής μου που χρειαζόμουν μια μεγάλη αλλαγή, μια ευκαιρία να προχωρήσω μπροστά, να κάνω όσα ονειρευόμουν πάντα, να γνωρίσω τον εαυτό μου. Σε μια φάση της ζωής μου με αρκετές δόσεις απελπισίας, λύπης, σοβαρών προβλημάτων και μια διάθεση μεταξύ δεύτερης εφηβείας και δεύτερης ενηλικίωσης. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κάπως κλισέ αλλά ήταν η πραγματικότητά μου τους τελευταίους 8 μήνες. 

Οπότε αποφάσισα να κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα. Να το βάλω στα πόδια. 

Αισθανόμουν όμως ότι το χρειάζομαι και χαίρομαι πάρα πολύ που το πήρα απόφαση. Μια απόφαση που δεν ήταν και πολύ δύσκολη να την πάρω καθώς όπως είπα και πριν το ονειρευόμουν από πάντα αυτό. Να μετακομίσω στο εξωτερικό, να σπουδάσω ή να δουλέψω εκεί, να μείνω μόνη μου, να γνωρίσω ανθρώπους από άλλες κουλτούρες. Απλά ένιωθα ότι είναι κάτι που μου ταιριάζει. Και σαν να μη με χωράει ο τόπος που ζω. Παρόλο που τον αγαπώ για όλα αυτά που με έκανε και με έμαθε.

Και να λοιπόν που οι εφηβικές μου ονειροπολήσεις φτάνουν να γίνουν πραγματικότητα σε λίγες μέρες. Έχω αυτό το αίσθημα που έχεις μικρός όταν θες να αποκτήσεις κάτι πάρα πολύ αλλά πρέπει να αποταμιεύσεις πρώτα πολύ γι' αυτό και όταν τελικά έρχεται η στιγμή και είσαι με τα λεφτά στο χέρι μέσα στο αμάξι, δεν μπορείς να πιστέψεις ότι σε λίγα λεπτά αυτό το πράγμα θα είναι δικό σου και φοβάσαι πάρα πολύ όπως θα το κρατάς στα χέρια μη σου πέσει και σου σπάσει ή μη το χαλάσεις ή μήπως τελικά δεν είναι καθόλου όπως το φανταζόσουν και σε απογοητεύσει.

Αυτό συμβαίνει όταν έχεις πολλές προσδοκίες. Εγώ προσπαθώ να μην έχω υπερβολικές προσδοκίες παρόλ' αυτά είμαι αποφασισμένη να το κάνω αυτό το ταξίδι μοναδικό. Όσο μοναδικό ήταν και το ταξίδι μου αυτούς τους τελευταίους μήνες. Στην αρχή η απόφαση, να την κάνω ή όχι την αίτηση; Μετά η αναμονή και η αβεβαιότητα, μετά η θετική απάντηση και η εκ νέου αναμονή και αβεβαιότητα. Να το ανακοινώσω σε όλους, να τους δω να χαίρονται αλλά και να λυπούνται, να τους δω να κλαίνε, να με αγκαλιάζουν, να με συμβουλεύουν, να με στηρίζουν, να με κάνουν να νιώθω τύψεις, να με κάνουν να νιώθω τυχερή, να με αγαπάνε, να μου κάνουν δώρα, να μου κάνουν αναπάντεχα τηλεφωνήματα και πάρτι-έκπληξη, να με κάνουν να συνειδητοποιήσω για ακόμα μια φορά ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα ή σε κάποια άλλη ζωή. Τη φτιάχνουν οι άνθρωποι γύρω σου. Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, ένας άγνωστος υπάλληλος σε ένα μαγαζί, ένας απλός γνωστός ή ένας περαστικός στη ζωή σου.

Δεν μπορώ να την πιστέψω την αγάπη που έχω πάρει τις τελευταίες μέρες. Δεν θα την πίστευα ποτέ. Κάποια άτομα τα περιμένεις να ενδιαφερθούν. Κάποια άλλα σε εκπλήσσουν. 

Όλο αυτό κάνει την αναχώρηση λίγο πιο γλυκιά. Γιατί φεύγω γεμάτη. Και προσπαθώ να γεμίζω με αγάπη και ευγνωμοσύνη και να αδειάζω από άγχος και ανησυχίες. Προσπαθώ- δεν είπα ότι τα καταφέρνω.

Όλοι μου οι φόβοι κατοικούν ανενόχλητοι μέσα μου αυτόν τον καιρό. Θα τα καταφέρω πρώτη φόρα μόνη μου; Θα μπορέσω να είμαι εντάξει απέναντι στους αγαπημένους μου; Θα καταφέρνω να τους δείχνω ότι τους αγαπώ και ότι τους σκέφτομαι; Θα είμαι αρκετά καλή για αυτό το μεταπτυχιακό; Θα με συμπαθήσουν οι νέοι μου συμφοιτητές; Τι θα κάνω που θα λείπω από όλα τα σημαντικά γεγονότα; 

Αυτά κι άλλα πολλά που δεν χρειάζεται να τα αναφέρω. Όσο μπορώ επικεντρώνομαι στα σπουδαία πράγματα που θα συναντήσω εκεί. Στις νέες εμπειρίες. Στις οξυμένες αισθήσεις. Στις διαφορετικές εικόνες. Στο πόσο τυχερή έχω σταθεί. Στην αγάπη που με ακολουθεί σε όποιο μέρος της Γης κι αν βρεθώ.

Εξάλλου τώρα που το διαβάζετε αυτό τίποτα από αυτά μπορεί να μην έχει σημασία γιατί όλη η αναμονή θα έχει ήδη τελειώσει. Θα ζω τον ενθουσιασμό και θα αντιμετωπίζω τον φόβο. Θα ζω όλες αυτές τις στιγμές που τώρα που γράφω με τρομάζουν. Και μπορεί να είναι πολύ πιο εύκολο απ' ότι νομίζω.

Δεν θα πω άλλα, αισθάνομαι ότι φλυαρώ. Ίσως πω περισσότερα τις επόμενες μέρες που θα έχω άπλετο χρόνο να γράφω. Ίσως πάλι και όχι. Όλα είναι τόσο άγνωστα και τόσο καινούργια για να μπορέσω να υποσχεθώ κάτι. Για τώρα θέλω μόνο να πω ότι χαίρομαι που με διαβάζετε γιατί έτσι δεν νιώθω μόνη. Και ότι αν θέλετε, μπορούμε να ανταλλάξουμε λίγη γλυκιά ενέργεια ακόμα. Σας αγαπώ όλους πολύ και σας χαιρετάω από μακριά!

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Σου αρέσουν τα μυστηριώδη μέρη;

Δεν έχω καλύτερο απ' το να ταξιδεύω. Θα ήθελα να το κάνω επαγγελματικά. Δηλαδή, να ταξιδεύω και να με πληρώνουν. Αλλά νομίζω ότι ο ανταγωνισμός θα ήταν μεγάλος, χα χα!

Δεν πειράζει. Ταξιδεύοντας πληρώνομαι με άλλον τρόπο. Αδρά. 

Ανταμείβομαι με αξέχαστες εικόνες, εμπειρίες που μου χαρίζουν συγκινήσεις και γυμνασμένες αισθήσεις.

Τα ταξίδια είναι εθισμός. Κάθε μέρα χρειάζεσαι και μια παραπάνω συγκίνηση, μια ακόμα δόση. Άνθρωποι σαν και μένα που ζουν για να ταξιδεύουν, το ξέρουν καλά. 

Ο κόσμος είναι τόσο συναρπαστικά όμορφος που είναι κρίμα να μην τον εξερευνάς. Είναι σαν να έχεις φτιάξει το πιο τέλειο παστίτσιο του κόσμου κι εσύ να μην τρως ούτε μια μπουκίτσα.

Εν πάσει περιπτώσει, το πάθος μου για τα ταξίδια θα το συζητήσουμε άλλη φορά. Εξάλλου φέτος, αν όλα πάνε βάσει σχεδίου, αναμένονται πολλά! Τώρα θέλω να μιλήσω για ένα μέρος το οποίο επισκέφθηκα το Πάσχα.

Το χωριό λέγεται Ανεμοχώρι και αποτελεί έναν παραθαλάσσιο οικισμό στον Πύργο Ηλείας. Όταν λέμε παραθαλάσσιο, εννοούμε πάνω στην άμμο. Πάνω στην άμμο και μετά θάλασσα. Το περίεργο σε αυτόν τον οικισμό είναι ότι είναι όλος εγκαταλελειμμένος. 



















Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες για το χωριό αυτό (οκ δεν κουράστηκα κιόλας) και ούτε έχω ιδέα για το τι μπορεί να ανάγκασε τόσους ανθρώπους να εγκαταλείψουν ή να μην εγκατασταθούν ποτέ σε αυτά τα σπίτια. 






Μένω στο ότι ήταν μια ανατριχιαστική εμπειρία και το ότι δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό το μέρος με εξιτάρει περισσότερο- ίσως γι' αυτό δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα να βρω πληροφορίες. Για να διατηρηθεί η αίσθηση του μυστηρίου. Μεγαλώνοντας χάνουμε αυτή την αίσθηση που χαρακτηρίζει ολόκληρη την παιδική μας ηλικία. Μεγαλώνοντας νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Μεγαλώνοντας μπορούμε να τα ξέρουμε όλα. Διακρίνει κάθε νέο εξοικειωμένο με την τεχνολογία και ονομάζεται σύνδρομο του Google.

Επιλέγω λοιπόν να μην ξέρω γιατί έτσι μ' αρέσει καλύτερα. Άμα μάθω μπορεί να απογοητευτώ και θα χαθεί η μαγεία.

Το πιο περίεργο σημείο στον οικισμό ήταν το πρώτο κτίσμα που συναντήσαμε το οποίο είχε ένα υπόγειο δωμάτιο με κάγκελα και κάτι που έμοιαζε σαν χτιστό διώροφο κρεβάτι. Υπήρχαν αφίσες και φωτογραφίες στους τοίχους, γραμμένα λόγια, τραγούδια και σημάδια που έχουμε συνδυάσει με φυλακισμένους που αναμένουν την αποφυλάκιση. Δεν ξέρω αν ήταν όντως κάποτε χώρος φυλακής ή αν απλώς αργότερα το χρησιμοποιούσε κάποιος για να μένει. Αυτό ήταν νομίζω το πιο creepy σημείο. Το υπόλοιπο ήταν απλά μελαγχολικό.





















Πανέμορφο όμως. 




Μόνο η θάλασσα, η άμμος, τα χορτάρια και μερικά ερείπια να θυμίζουν ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος πέρασε από εδώ και χάθηκε. Και δεν ξαναγύρισε.








ΥΓ. Θα χρειαστείς μεταφορικό μέσο που να τραβάει σε χαλικόδρομο για να πας εκεί.
ΥΓ 2. Σχεδόν όλες οι φωτογραφίες είναι της μαμάς μου, Μαρίας Φωτακοπούλου!!!