Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Σκονισμένα Γράμματά Μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Σκονισμένα Γράμματά Μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Αυγούστου 2017

Ήδη 2 εβδομάδες στο Linköping!

Είμαι στο Linköping σχεδόν μια εβδομάδα μόνη μου. Μία εβδομάδα μόνη μου! Στο σπίτι μου (δωμάτιο). Στο ολόδικό μου σπίτι (δωμάτιο)!!!

Ουσιαστικά, έχουν περάσει 2 εβδομάδες που είμαι εδώ, απλώς την πρώτη ήμουν μαζί με την οικογένειά μου. ♥ Όταν σας άφησα ήμουν πολύ αγχωμένη, τρομοκρατημένη θα έλεγα και δεν ήξερα τι να περιμένω. Δεν το πιστεύω πως εξαφανίστηκαν όλα ήδη από τη στιγμή που απογειωνόμουν. Είχαμε τόσα πολλά πράγματα να φροντίσουμε εδώ, τόσα όμορφα μέρη να δούμε, τόσες πολλές ώρες να αφιερώσουμε στο ΙΚΕΑ! Και ξέρω πως αν δεν ήταν εκείνοι εδώ, δεν θα είχα την τύχη να κοιμάμαι σ' έναν τόσο όμορφο χώρο ή την ευκαιρία να προσαρμοστώ τόσο γρήγορα εδώ. Με δυο λόγια λοιπόν:

Είμαι πολύ χαρούμενη.

Δεν το πίστευα ότι θα ήμουν τόσο καλά. Όχι, δεν είμαι απλώς καλά, είμαι χαρούμενη. Και δεν ξέρω αν είναι πολύ νωρίς να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενη εδώ. Σε αυτόν τον τόπο.

Σε κάθε περίπτωση, το μέρος το έχω αγαπήσει. 

Μου αρέσει που μέρα με τη μέρα μοιάζει όλο και πιο πολύ με σπίτι μου. Κάποια σημεία της πόλης ξεκινούν να είναι οικεία στα μάτια μου. Τα αναγνωρίζω. Δεν είμαι και η πρώτη στον προσανατολισμό ούτε στην παρατηρητικότητα οπότε αυτό είναι και ένας μικρός πανηγυρισμός για μένα κάθε φορά. Μου αρέσει αυτό.

Μου αρέσει που σιγά σιγά κλείνω το gps από κάποιο σημείο της διαδρομής και μετά γιατί πλέον ξέρω πού πηγαίνω. Το gps είναι ο καλύτερός μου φίλος αυτές τις μέρες. Ή ο χειρότερος μερικές φορές αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι θεώρησε καλή ιδέα να με περάσει μέσα από το δάσος στις 12 τη νύχτα! Μου αρέσει που πλέον μπορώ να το αγνοώ μερικές φορές τελείως και να κάνω το δικό μου. Και να έχω δίκιο!

Μου αρέσει το ατελείωτο πράσινο. Πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις. Όλες οι εικόνες είναι μικροί πίνακες ζωγραφικής στα μάτια μου. Το πράσινο των δέντρων, το μπλε του ουρανού, το κόκκινο των σπιτιών. Όλα φωτεινά λες και είναι άνοιξη!

Μέχρι και οι παιδικές χαρές εδώ είναι χαρές σκέτες!

Μου αρέσει που έχω χρόνο να χαζολογάω μέχρι να αρχίσουν τα μαθήματα. Μπορώ να κάνω 45' να γυρίσω σπίτι αντί για 20 και αυτό είναι οκ, γιατί εδώ οι ρυθμοί είναι τόσο χαλαροί. Μου αρέσει που σταδιακά σταματάω να είμαι συνεχώς προσηλωμένη στο google maps και αρχίζω να παρατηρώ τριγύρω. Τον τύπο που κάνει jogging μέσα στο δάσος. Τον λαγό που προχωράει μπροστά μου λες και κανένας άνθρωπος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν λαγό. Τον φροντιστή του δάσους ο οποίος πλένει τα ξύλινα παγκάκια σε ένα μέρος που θα βρέξει απαραιτήτως μια φορά τη μέρα.  


Μου αρέσει που πηγαίνω παντού με το ποδήλατο. Στην Αθήνα δεν τολμούσα να το πάρω ποτέ. Μου αρέσει που ξέρω σε πόση ώρα ακριβώς θα φτάσω στον προορισμό μου και που ξέρω ότι θα φτάσω ζωντανή. Μου αρέσει που ξεκλειδώνω τη χαζοκλειδαριά μου 30 φορές τη μέρα. Μ' αρέσει που κάθε μέρα που θα γυρίσω σπίτι τα μπατζάκια μου θα έχουν λερωθεί από την αλυσίδα. Μου αρέσει γιατί δεν είχα αυτό το προνόμιο πριν.

Μου αρέσουν τα σχολεία εδώ. Είναι στην άκρη του δάσους και δεν έχουν κάγκελα. Τα παιδιά μπορούν να τρέξουν και να πάνε όπου θέλουν, ακόμα και μέσα στο δάσος. Κανένα δεν την κοπανάει. Καμία φωνή δασκάλου δεν ακούγεται "μην τρέχεις, μην απομακρύνεσαι, έλα εδώ". Όλα τα ποδηλατάκια τους είναι παρκαρισμένα στη σειρά. Και από παιχνίδια, δεν έχουν υπερβολικά πολλά. Ανυπομονώ να μάθω περισσότερα μόλις ξεκινήσουν τα μαθήματα.

Μου αρέσουν τα γλυκά κανέλας που συνοδεύουν εδώ τον καφέ σου. Είναι ένα από τα πιο ωραία γλυκίσματα που έχω φάει ποτέ.

Μου αρέσει που έχω τόσα πράγματα να κάνω κάθε μέρα, τόσους καινούργιους ανθρώπους να γνωρίσω, τόσα πράγματα να μάθω από τον καθέναν. Όλοι τους μου έχουν μάθει κι από κάτι. 


Μου αρέσει η παλιά πόλη που είναι λες και μπαίνεις σε χρονομηχανή. Μου αρέσουν τα πάρκα με τα κανάλια. Μου αρέσουν οι ρυθμοί εδώ. Και ο καθαρός αέρας.

Είμαι σίγουρη ότι θα υπάρξουν και πράγματα που δεν θα μου αρέσουν. Ο χειμώνας εδώ θα είναι βαρύς. Αλλά προς το παρόν απολαμβάνω την ευτυχία που νιώθω εδώ, γεμίζω τις φλέβες και τα κύτταρά μου με χαρά!

Σήμερα ήταν μια πολύ ωραία μέρα στο Linköping. Είχε πολύ καλό καιρό για τα δεδομένα της πόλης. Βγήκα να περπατήσω χωρίς σκοπό και βρέθηκα ανάμεσα σε μικρά δάση και μικρές γειτονιές και σαν να γνωριστήκαμε με το μέρος λίγο καλύτερα. Έμοιαζε λες και έπαιζα σε ταινία (ο αγαπημένος μου δηλαδή τρόπος να ζω τη ζωή μου!). Μία κυρία που ανέβαινε με το ποδηλατάκι της μια ανηφόρα πέρασε από δίπλα μου και μου χαμογέλασε. Δεν έβγαλα πολλές φωτογραφίες γιατί μερικές φορές νιώθω ότι αυτό με αποσυνδέει από τη στιγμή. Σταμάτησα όμως σε ένα παγκάκι στο δάσος να γράψω πέντε λέξεις στο χαρτί. Ένας κύριος -πολύ μελαχρινός για να είναι Σουηδός- περνώντας από μπροστά μου μου είπε "Hej!", του είπα κι εγώ "hej". Και μετά σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό, έδειξε τριγύρω και είπε κάτι σε μια ξένη γλώσσα που διαισθάνομαι ότι σήμαινε "πολύ ρομαντικό μέρος για να γράψει κανείς". Ρούφηξε το τσιγάρο του κι έφυγε.

Τι κινηματογραφική στιγμή! Τι μαγεία! Τι προνόμιο να τα ζω εγώ όλα αυτά!

Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Σας φιλώ!!!

Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Για τη χαρά που έρχεται, από τη Χαρά που φεύγει.

Μετά από ένα τεράστιο διάστημα απουσίας γράφω ξανά αυτό το post χωρίς να ξέρω το γιατί. Το γράφω μέρες πριν σας αφήσω να το διαβάσετε.Τους τελευταίους μήνες έχω πάθει αυτό που έχεις τόσα άπειρα πράγματα να πεις που τελικά δεν λες τίποτα. Κι όμως κάποια εσωτερική ανάγκη με φέρνει ξανά μετά από καιρό μπροστά στο laptop να επιχειρώ να αποτυπώσω έστω και ένα δείγμα των όσων έχω μέσα στο κεφάλι μου. 

Η αλήθεια είναι πως με κατακλύζουν τόσες πολλές σκέψεις και τόσο πολλά έντονα, πρωτόγνωρα και αντικρουόμενα συναισθήματα που θα μπορούσα να γεμίσω ένα ολόκληρο βιβλίο. Μάλιστα το επιχείρησα. Όμως μου ήταν πολύ δύσκολο να βάλω σε μια λογική σειρά τη σκέψη μου, να μιλήσω ανοιχτά για όσα νιώθω και να παραμείνω συνεπής στο καθημερινό γράψιμο. Οπότε έκανα αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα. Το παράτησα στη μέση. 

Αυτή τη στιγμή όμως βρίσκομαι στα πρόθυρα μιας πολύ μεγάλης στιγμής της ζωής μου και σκέφτομαι ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό ώστε να το αφήσω να περάσει έτσι, χωρίς να κρατήσω έστω μερικές γραπτές λέξεις ως απόδειξη για όλα αυτά. 

Κάθομαι λοιπόν ωραία και καλά στο τραπέζι του σπιτιού μου και μοιάζει να είναι ένα ήσυχο απόγευμα του Ιούλη χωρίς ιδιαίτερη ζέστη και χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Μέσα μου όμως συμβαίνει ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μοιάζει ωστόσο σαν να μου έχω πατήσει παύση και σαν να με έχω βάλει στον αυτόματο πιλότο για τις υπόλοιπες μέρες. 

Σε μερικές μέρες (απαγορεύω εσκεμμένα στον εαυτό μου να τις μετρήσει) φεύγω για Σουηδία. 

Και δεν μπορώ να καταλάβω αν είμαι ήδη εκεί ή αν είμαι στο εδώ και στο τώρα. Νομίζω δεν είμαι στο εδώ και στο τώρα γιατί δεν θέλω. Το εδώ και το τώρα με διχάζει. Δεν με αφήνει να χαρώ όσο θα ήθελα, δεν με αφήνει να στεναχωρηθώ όσο θα ήθελα. Με μπερδεύει.

Για να τα πάρουμε από την αρχή... Πηγαίνω στη Σουηδία για να σπουδάσω κάτι το οποίο μου αρέσει πολύ και στο οποίο πιστεύω πολύ. Πρόκειται να παρακολουθήσω ένα μεταπτυχιακό για την Υπαίθρια Εκπαίδευση και την Υπαίθρια Ζωή. Το μεταπτυχιακό αυτό ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Σε μια στιγμή της ζωής μου που χρειαζόμουν μια μεγάλη αλλαγή, μια ευκαιρία να προχωρήσω μπροστά, να κάνω όσα ονειρευόμουν πάντα, να γνωρίσω τον εαυτό μου. Σε μια φάση της ζωής μου με αρκετές δόσεις απελπισίας, λύπης, σοβαρών προβλημάτων και μια διάθεση μεταξύ δεύτερης εφηβείας και δεύτερης ενηλικίωσης. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κάπως κλισέ αλλά ήταν η πραγματικότητά μου τους τελευταίους 8 μήνες. 

Οπότε αποφάσισα να κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα. Να το βάλω στα πόδια. 

Αισθανόμουν όμως ότι το χρειάζομαι και χαίρομαι πάρα πολύ που το πήρα απόφαση. Μια απόφαση που δεν ήταν και πολύ δύσκολη να την πάρω καθώς όπως είπα και πριν το ονειρευόμουν από πάντα αυτό. Να μετακομίσω στο εξωτερικό, να σπουδάσω ή να δουλέψω εκεί, να μείνω μόνη μου, να γνωρίσω ανθρώπους από άλλες κουλτούρες. Απλά ένιωθα ότι είναι κάτι που μου ταιριάζει. Και σαν να μη με χωράει ο τόπος που ζω. Παρόλο που τον αγαπώ για όλα αυτά που με έκανε και με έμαθε.

Και να λοιπόν που οι εφηβικές μου ονειροπολήσεις φτάνουν να γίνουν πραγματικότητα σε λίγες μέρες. Έχω αυτό το αίσθημα που έχεις μικρός όταν θες να αποκτήσεις κάτι πάρα πολύ αλλά πρέπει να αποταμιεύσεις πρώτα πολύ γι' αυτό και όταν τελικά έρχεται η στιγμή και είσαι με τα λεφτά στο χέρι μέσα στο αμάξι, δεν μπορείς να πιστέψεις ότι σε λίγα λεπτά αυτό το πράγμα θα είναι δικό σου και φοβάσαι πάρα πολύ όπως θα το κρατάς στα χέρια μη σου πέσει και σου σπάσει ή μη το χαλάσεις ή μήπως τελικά δεν είναι καθόλου όπως το φανταζόσουν και σε απογοητεύσει.

Αυτό συμβαίνει όταν έχεις πολλές προσδοκίες. Εγώ προσπαθώ να μην έχω υπερβολικές προσδοκίες παρόλ' αυτά είμαι αποφασισμένη να το κάνω αυτό το ταξίδι μοναδικό. Όσο μοναδικό ήταν και το ταξίδι μου αυτούς τους τελευταίους μήνες. Στην αρχή η απόφαση, να την κάνω ή όχι την αίτηση; Μετά η αναμονή και η αβεβαιότητα, μετά η θετική απάντηση και η εκ νέου αναμονή και αβεβαιότητα. Να το ανακοινώσω σε όλους, να τους δω να χαίρονται αλλά και να λυπούνται, να τους δω να κλαίνε, να με αγκαλιάζουν, να με συμβουλεύουν, να με στηρίζουν, να με κάνουν να νιώθω τύψεις, να με κάνουν να νιώθω τυχερή, να με αγαπάνε, να μου κάνουν δώρα, να μου κάνουν αναπάντεχα τηλεφωνήματα και πάρτι-έκπληξη, να με κάνουν να συνειδητοποιήσω για ακόμα μια φορά ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα ή σε κάποια άλλη ζωή. Τη φτιάχνουν οι άνθρωποι γύρω σου. Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, ένας άγνωστος υπάλληλος σε ένα μαγαζί, ένας απλός γνωστός ή ένας περαστικός στη ζωή σου.

Δεν μπορώ να την πιστέψω την αγάπη που έχω πάρει τις τελευταίες μέρες. Δεν θα την πίστευα ποτέ. Κάποια άτομα τα περιμένεις να ενδιαφερθούν. Κάποια άλλα σε εκπλήσσουν. 

Όλο αυτό κάνει την αναχώρηση λίγο πιο γλυκιά. Γιατί φεύγω γεμάτη. Και προσπαθώ να γεμίζω με αγάπη και ευγνωμοσύνη και να αδειάζω από άγχος και ανησυχίες. Προσπαθώ- δεν είπα ότι τα καταφέρνω.

Όλοι μου οι φόβοι κατοικούν ανενόχλητοι μέσα μου αυτόν τον καιρό. Θα τα καταφέρω πρώτη φόρα μόνη μου; Θα μπορέσω να είμαι εντάξει απέναντι στους αγαπημένους μου; Θα καταφέρνω να τους δείχνω ότι τους αγαπώ και ότι τους σκέφτομαι; Θα είμαι αρκετά καλή για αυτό το μεταπτυχιακό; Θα με συμπαθήσουν οι νέοι μου συμφοιτητές; Τι θα κάνω που θα λείπω από όλα τα σημαντικά γεγονότα; 

Αυτά κι άλλα πολλά που δεν χρειάζεται να τα αναφέρω. Όσο μπορώ επικεντρώνομαι στα σπουδαία πράγματα που θα συναντήσω εκεί. Στις νέες εμπειρίες. Στις οξυμένες αισθήσεις. Στις διαφορετικές εικόνες. Στο πόσο τυχερή έχω σταθεί. Στην αγάπη που με ακολουθεί σε όποιο μέρος της Γης κι αν βρεθώ.

Εξάλλου τώρα που το διαβάζετε αυτό τίποτα από αυτά μπορεί να μην έχει σημασία γιατί όλη η αναμονή θα έχει ήδη τελειώσει. Θα ζω τον ενθουσιασμό και θα αντιμετωπίζω τον φόβο. Θα ζω όλες αυτές τις στιγμές που τώρα που γράφω με τρομάζουν. Και μπορεί να είναι πολύ πιο εύκολο απ' ότι νομίζω.

Δεν θα πω άλλα, αισθάνομαι ότι φλυαρώ. Ίσως πω περισσότερα τις επόμενες μέρες που θα έχω άπλετο χρόνο να γράφω. Ίσως πάλι και όχι. Όλα είναι τόσο άγνωστα και τόσο καινούργια για να μπορέσω να υποσχεθώ κάτι. Για τώρα θέλω μόνο να πω ότι χαίρομαι που με διαβάζετε γιατί έτσι δεν νιώθω μόνη. Και ότι αν θέλετε, μπορούμε να ανταλλάξουμε λίγη γλυκιά ενέργεια ακόμα. Σας αγαπώ όλους πολύ και σας χαιρετάω από μακριά!

Σάββατο 14 Μαΐου 2016

Σου αρέσουν τα μυστηριώδη μέρη;

Δεν έχω καλύτερο απ' το να ταξιδεύω. Θα ήθελα να το κάνω επαγγελματικά. Δηλαδή, να ταξιδεύω και να με πληρώνουν. Αλλά νομίζω ότι ο ανταγωνισμός θα ήταν μεγάλος, χα χα!

Δεν πειράζει. Ταξιδεύοντας πληρώνομαι με άλλον τρόπο. Αδρά. 

Ανταμείβομαι με αξέχαστες εικόνες, εμπειρίες που μου χαρίζουν συγκινήσεις και γυμνασμένες αισθήσεις.

Τα ταξίδια είναι εθισμός. Κάθε μέρα χρειάζεσαι και μια παραπάνω συγκίνηση, μια ακόμα δόση. Άνθρωποι σαν και μένα που ζουν για να ταξιδεύουν, το ξέρουν καλά. 

Ο κόσμος είναι τόσο συναρπαστικά όμορφος που είναι κρίμα να μην τον εξερευνάς. Είναι σαν να έχεις φτιάξει το πιο τέλειο παστίτσιο του κόσμου κι εσύ να μην τρως ούτε μια μπουκίτσα.

Εν πάσει περιπτώσει, το πάθος μου για τα ταξίδια θα το συζητήσουμε άλλη φορά. Εξάλλου φέτος, αν όλα πάνε βάσει σχεδίου, αναμένονται πολλά! Τώρα θέλω να μιλήσω για ένα μέρος το οποίο επισκέφθηκα το Πάσχα.

Το χωριό λέγεται Ανεμοχώρι και αποτελεί έναν παραθαλάσσιο οικισμό στον Πύργο Ηλείας. Όταν λέμε παραθαλάσσιο, εννοούμε πάνω στην άμμο. Πάνω στην άμμο και μετά θάλασσα. Το περίεργο σε αυτόν τον οικισμό είναι ότι είναι όλος εγκαταλελειμμένος. 



















Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες για το χωριό αυτό (οκ δεν κουράστηκα κιόλας) και ούτε έχω ιδέα για το τι μπορεί να ανάγκασε τόσους ανθρώπους να εγκαταλείψουν ή να μην εγκατασταθούν ποτέ σε αυτά τα σπίτια. 






Μένω στο ότι ήταν μια ανατριχιαστική εμπειρία και το ότι δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό το μέρος με εξιτάρει περισσότερο- ίσως γι' αυτό δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα να βρω πληροφορίες. Για να διατηρηθεί η αίσθηση του μυστηρίου. Μεγαλώνοντας χάνουμε αυτή την αίσθηση που χαρακτηρίζει ολόκληρη την παιδική μας ηλικία. Μεγαλώνοντας νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Μεγαλώνοντας μπορούμε να τα ξέρουμε όλα. Διακρίνει κάθε νέο εξοικειωμένο με την τεχνολογία και ονομάζεται σύνδρομο του Google.

Επιλέγω λοιπόν να μην ξέρω γιατί έτσι μ' αρέσει καλύτερα. Άμα μάθω μπορεί να απογοητευτώ και θα χαθεί η μαγεία.

Το πιο περίεργο σημείο στον οικισμό ήταν το πρώτο κτίσμα που συναντήσαμε το οποίο είχε ένα υπόγειο δωμάτιο με κάγκελα και κάτι που έμοιαζε σαν χτιστό διώροφο κρεβάτι. Υπήρχαν αφίσες και φωτογραφίες στους τοίχους, γραμμένα λόγια, τραγούδια και σημάδια που έχουμε συνδυάσει με φυλακισμένους που αναμένουν την αποφυλάκιση. Δεν ξέρω αν ήταν όντως κάποτε χώρος φυλακής ή αν απλώς αργότερα το χρησιμοποιούσε κάποιος για να μένει. Αυτό ήταν νομίζω το πιο creepy σημείο. Το υπόλοιπο ήταν απλά μελαγχολικό.





















Πανέμορφο όμως. 




Μόνο η θάλασσα, η άμμος, τα χορτάρια και μερικά ερείπια να θυμίζουν ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος πέρασε από εδώ και χάθηκε. Και δεν ξαναγύρισε.








ΥΓ. Θα χρειαστείς μεταφορικό μέσο που να τραβάει σε χαλικόδρομο για να πας εκεί.
ΥΓ 2. Σχεδόν όλες οι φωτογραφίες είναι της μαμάς μου, Μαρίας Φωτακοπούλου!!! 



Σάββατο 7 Μαΐου 2016

Για αυτούς που θέλουν να γίνουν πουλιά...

Ψαχουλεύοντας στο laptop μου ανακάλυψα το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω. Το είχα γράψει και στείλει σε ένα πολύ δημοφιλές πλέον site (δεν θα πω ποιο) που αναζητούσε τότε αρθρογράφους. Απορρίφθηκε γιατί "δεν ανταποκρινόταν στις αρθρογραφικές απαιτήσεις του site". Η αλήθεια είναι ότι το είχα πάρει λίγο βαριά τότε γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω σε τι υστερούσε το δικό μου κείμενο συγκριτικά με των άλλων. Από τότε περιστασιακά παρακολουθώ τη δουλειά τους και κατά καιρούς πέφτω πάνω σε κάτι άρθρα που είναι τελείως ρηχοχαζά.

Ο λόγος που γράφω αυτό το post δεν είναι σε καμία περίπτωση να κατηγορήσω το site ή τους ανθρώπους πίσω από αυτό. Άσε που είχαν δίκιο. Οι δικές μου σκέψεις δεν ανταποκρίνονται στις δικές τους απαιτήσεις. 

Ο λόγος που γράφω αυτό το post είναι για να περάσω ένα μήνυμα σε εσάς αλλά και σε μένα. Το μήνυμα που περνάει και το παρακάτω κείμενο. Να συνεχίζετε να ονειρεύεστε και να προσπαθείτε παρ' όλες τις δυσκολίες. Να ανοίγετε τα φτερά σας, διάπλατα. Κόντρα στον άνεμο. Να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας όταν οι άλλοι σας λένε τη γνώμη τους αλλά πιο προσεκτικά να ακούτε αυτό που σας λέει η καρδιά σας. 



Είναι ειρωνικό που ενώ εγώ έχω γράψει αυτό το κείμενο, από τότε έχω αφήσει πολλές φορές τη φωνή των άλλων να επικαλύψει τη φωνή της καρδιάς μου. Το ήξερα και το επέτρεψα. Άφησα τη γνώμη των άλλων να πατρονάρει τα όνειρά μου, έχτισα τη ζωή μου πάνω στα λόγια των άλλων χωρίς καν να αναρωτηθώ αν εκτιμώ στ' αλήθεια τη γνώμη τους. (Ξ)έχασα τελείως τον ενθουσιασμό μου. Άφησα τα ίδια μου τα δάκρυα να σβήσουν τη φωτιά μου. Είπα στον εαυτό μου "οκ, αφού δεν μπορώ να πετάξω, ας τρέξω". Από τότε δεν έχω σταματήσει να τρέχω. Και μισώ το τρέξιμο. 




Ιδού:


"Αν είσαι πουλί, μπορείς να παραβλέψεις αυτό το κείμενο. Αν προσπαθείς να γίνεις, μπορεί να βρεις αυτό το κείμενο παρηγορητικό.

Ονειρευόσουν πάντα τη στιγμή που θα μπορούσες ν’ ανοίξεις διάπλατα τα φτερά σου και να εγκαταλείψεις με αισιοδοξία μα και με μια κάποια λύπη, την ασφαλή φωλιά σου. Γιατί αυτό πίστευες πάντα πως είναι η ζωή. Να εκκολάπτεσαι για μερικά χρόνια σε μια ζεστή φωλιά, κάτω από μια στοργική φτερούγα, να παίρνεις τακτικά και συνεπώς τα μαθήματα πτήσης σου κι ύστερα να έρχεται εκείνη η μέρα που αισθάνεσαι αρκετά δυνατός και αρκετά σίγουρος να πετάξεις μακριά για να γνωρίσεις τον Κόσμο. Σε φαντάζεσαι ικανοποιημένο, με κάποιο άγχος σαφώς, να λες: «Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Οι κόποι μου επιτέλους θα ανταμειφθούν, θα γνωρίσω τον Κόσμο κι ο κόσμος επιτέλους θα γνωρίσει εμένα. Θα πετάξω μακριά και θα δείξω σε όλους ότι πράγματι κατάφερα να φτάσω μακριά.»




Μα επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, πώς πετάς σ’ έναν κόσμο που δεν σου δίνει φτερά; Ή σ’ έναν κόσμο που τα φτερά που σου δίνει είναι σπασμένα ή μεταχειρισμένα ή μικρά; Πώς γνωρίζεις έναν κόσμο που δεν θέλει να τον γνωρίσεις; Πώς συστήνεις τον εαυτό σου σ’ έναν κόσμο που δεν ενδιαφέρεται να σε μάθει; Είσαι καταδικασμένος να ζεις για πάντα περιορισμένος στα στενά όρια της πρώτης σου φωλιάς; Αναρωτιέσαι πώς θα καταφέρεις να γίνεις πραγματικό πουλί. Γιατί δεν μπορείς μια ζωή να τεντώνεις το κεφάλι και να παλεύεις να δεις πέρα απ’ τα τοιχώματα της φωλιάς. Θέλεις να πετάξεις. Να νιώσεις ελεύθερος, να δεις μέρη που δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν, να αισθανθείς, να κλάψεις σαν παιδί, να γελάσεις σαν παιδί, να βρεις την ευτυχία, να δεις τη δυστυχία, να βοηθήσεις, να τραγουδήσεις, να οραματιστείς, να παλέψεις, να εξερευνήσεις, να αγαπήσεις, να πιστέψεις, να ζήσεις έντονα. Κι όμως, ήσουν αρκετά άτυχος που γεννήθηκες σε έναν τόπο και σε μια στιγμή που στα όνειρα γίνονται εκπτώσεις και στα πουλιά ψαλιδίζονται τα φτερά. Κι όσο κι αν αγαπάς αυτή τη γη, το τάιμινγκ θα παραμένει πάντα κακό.




Μα όσο η θέληση παραμένει πιο ισχυρή από το εμπόδιο, όσο η φλόγα της επιθυμίας καίει πιο δυνατή από εκείνη του αντιπάλου, όσο τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τις κακές συγκυρίες, βρίσκεις τη λύση για να γίνεις πουλί. Κι αν κανείς δεν το θέλει, αρκεί να το θέλεις εσύ. Τότε φτιάχνεις τα φτερά, φτιάχνεις τα δικά σου φτερά. Με διάφορα υλικά, αμφιβόλου ποιότητας, με πολύ κόπο, όμως τα φτιάχνεις και είναι δικά σου, εντελώς δικά σου. Κι αν γίνεις ένας άλλος Ίκαρος, και αν πλησιάσεις πολύ τον ήλιο και λιώσουν τα κέρινα φτερά σου, τότε θα ξέρεις πως το λάθος ήταν μόνο δικό σου, μα το έζησες. Θα ξέρεις ότι προσπάθησες και άξιζε τον κόπο. Θα μάθεις και θα φτιάξεις νέα φτερά, πιο γερά.
Θα έχεις διεκδικήσει το κομμάτι σου στον ουρανό. Ίσως μάλιστα το κερδίσεις κιόλας."


Αυτό το κείμενο λοιπόν είναι μια κραυγή στον εαυτό μου. Είναι μια κατσαρόλα που έχω πάρει και την κοπανάω δίπλα στ' αυτί μου. Ρυθμικά, ένα-δύο-ξύπνα-πάμε!



Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015

Είσαι έτοιμος για τη νέα χρονιά;

Αυτές τις τελευταίες μέρες του χρόνου, υπάρχει κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω.

Οι στόχοι για το νέο έτος!

Το ξεκινήσαμε οικογενειακά, όταν ήμουν πιο μικρή. Γράφαμε τις ευχές και τους στόχους μας σε ένα χαρτί και το πετούσαμε στο πρωτοχρονιάτικο τζάκι. Από εκεί το εξελίξαμε. Τους γράφαμε σε ένα χαρτί και το κρατούσαμε κοντά μας όλο τον χρόνο, για παράδειγμα στο πορτοφόλι μας. Στο τέλος του χρόνου τους διαβάζαμε και βλέπαμε ποιους πετύχαμε.

Εγώ σχεδόν κανέναν. Χα χα!

Φέτος όμως το εξελίσσω κι άλλο. Οι στόχοι μου θα είναι πολύ πιο συγκεκριμένοι και -προς θεού!- κάπου που θα τους βλέπω, θα τους θυμάμαι και θα τους λαχταρώ!

Το κάναμε και με τα μικρά στη δουλειά και ήταν ωραίο που βρήκαν πράγματα που αγαπούν και τα ενθουσιάζουν και τα θέλουν πολύ, ακόμα κι αν αυτά είναι το να γίνουν π.χ. καλοί ζωγράφοι! Είναι αναζωογονητικό και απαραίτητο κατά τη γνώμη μου να έχεις κάτι να κυνηγάς. Και κατά έναν τρόπο, σε οργανώνει και σε συντονίζει.

Οπότε αρπάξτε χαρτιά, μολύβια, κραγιόνια








μαζέψτε τους όλους γύρω από το τραπέζι














και σχεδιάστε την πραγματοποίηση των ονείρων σας!




Δηλαδή, πώς θα καταφέρω να κάνω το ταξίδι των ονείρων μου;















Πώς γίνεται να τρώω περισσότερο υγιεινά;














Τι δράσεις να αναλάβω για να είμαι πιο ήρεμη;















Πόσο χρόνο παραπάνω θέλω να αφιερώνω στους δικούς μου ανθρώπους;















Να θυμάστε:
  • Ψάξτε για στόχους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εσάς και θα σας κάνουν ευτυχισμένους. 
  • Να ονειρεύεστε ξέφρενα- έχετε κάθε δικαίωμα.
  • Δεν υπάρχει στόχος που δεν μπορούμε να πετύχουμε. Έχει αποκλειστικά να κάνει με το πώς τον προσεγγίζουμε!


Extra για γονείς:
Αφήστε τη δημιουργικότητα των παιδιών σας να λάμψει και δημιουργήστε μαζί όμορφες εικόνες. Μπορείτε να του ζητήσετε να ζωγραφίσει τη νέα χρονιά ή τον εαυτό του μέσα στη νέα χρονιά. Κρεμάστε το δημιούργημά του κάπου που θα μπορεί να το βλέπει και να εμπνέεται κάθε μέρα!

Και επειδή δεν θα τα πούμε μάλλον ξανά πριν το νέο έτος, σας εύχομαι μόνο καλά. Τα καλύτερα! Να περάσετε όμορφα.
Καλή χρονιά και...









 ♥
xxx


Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015

Μια καλή μέρα να αποτραβηχτώ σε μια γωνιά.

Η τραγικά ειρωνική αλήθεια είναι ότι δεν μ' αρέσει να γράφω όταν με κατακλύζουν αρνητικά συναισθήματα, κι όμως τότε είναι που το έχω πιο πολύ ανάγκη. Γιατί νιώθω ότι μόνο όταν το λέω ή το γράφω, μόνο τότε το βγάζω από μέσα μου.

Λοιπόν σήμερα, ήταν μία απ' αυτές τις μέρες. Αυτές τις μέρες που νιώθω ότι βυθίζομαι, βαριανασαίνω κι ο αέρας που εισπνέω είναι γεμάτος αρνητική ενέργεια. Θα 'θελα πολύ να μην είμαι εδώ που είμαι, αλλά κάπου αλλού, ήσυχα. Να γράφω -όπως τώρα- αλλά να μην σκέφτομαι. Τίποτα. Να χαζεύω τα χρώματα και να εισπνέω την ηρεμία. Να μην με αγγίζει καμία κακή σκέψη.





Βρίσκομαι όμως εδώ και ζω αυτή την πραγματικότητα. Κι έχω την ευκαιρία να αντιμετωπίσω ό,τι με χαλάει. Είναι αλήθεια, θέλω να είμαι όπως εγώ θέλω να είμαι. Ένα απ' όλα τα θέματά μου που προσπαθώ να λύσω είναι η αναβλητικότητά μου. Κι ενώ έχω κάνει πολύ μεγάλη πρόοδο (ιδίως με τη βοήθεια του NLP), λυπήθηκα σήμερα που τη βρήκα ξανά μπροστά μου. Γιατί πλέον ξέρω ότι δεν θέλω να είμαι ασυνεπής και αμελής. Και δεν είμαι. Είμαι στον δρόμο κι έχω πολύ περπάτημα ακόμα. Όμως προχωράω. 




Σήμερα ήταν απλά μια λακκούβα.


Αύριο θα ξέρω. Και θα ξαναβρώ τον ενθουσιασμό που, μ' αυτά και μ' εκείνα, έχασα αυτές τις μέρες. Και θα προσπαθώ, επίσης, να μην αφήνω τους άλλους να επηρεάζουν τόσο πολύ την ψυχολογία μου. Θέλω να είμαι δυνατή και αποφασιστική και με στόχους και να μην απογοητεύομαι με την παραμικρή τους κουβέντα. Αύριο.


Σήμερα..





ΥΓ. Αύριο θα είμαι με τη Nannuka στη φιλανθρωπική δράση του ΣΚΑΪ "Όλοι μαζί για το παιδί" στο The Mall Athens. Θα διασκεδάσουμε τους μικρούς μας φίλους και θα συγκεντρώσουμε δώρα και παιχνίδια για παιδιά που το έχουν ανάγκη. Μην ανησυχείς, αν δεν προλαβαίνεις αύριο, θα υπάρξουν κι άλλες εκδηλώσεις σε άλλα εμπορικά κέντρα. Δες περισσότερες πληροφορίες εδώ!

ΥΓ 2: Α, στον διαγωνισμό της Nannuka συμμετείχες; Πρώτο δώρο, διήμερο στο Πήλιο! 


Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015

5 λόγοι για να κρατάς (ακόμα) ημερολόγιο!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
είναι κακό που είμαι 21 χρονών γαϊδούρα, εν έτει 2015 και σε χρειάζομαι ακόμα;

(Και μου απαντώ): Να πάρε πέντε... λόγους για τους οποίους, όχι απλά δεν είναι κακό να κρατάς ακόμα ημερολόγιο, αλλά είναι και πάρα πολύ χρήσιμο.





Τα παραπάνω ισχύουν φυσικά και για τα παιδιά. Μάλιστα, αν δεν έχουν ήδη ημερολόγιο, μπορείτε να τα προτρέψετε να το κάνουν. Είναι ιδιαίτερα απελευθερωτικό, οργανώνει τη σκέψη τους, εξασκεί τον λόγο τους και ξεδιαλύνει τα συναισθήματα τους. Θα δείτε, είναι απίστευτη ανακούφιση.

Extra tip: να είστε ευέλικτοι και δημιουργικοί! Αν βαριέστε να πάρετε τετράδιο και στυλό, κρατήστε ένα ημερολόγιο στον υπολογιστή σας ή ακόμα και στο κινητό σας. Αν έχετε android αυτή εδώ η εφαρμογή φαίνεται εύχρηστη και διασκεδαστική. Φαντάζομαι θα υπάρχουν αντίστοιχες και για iphone!

Ανυπομονώ να ακούσω για τα δικά σας ημερολόγια! Μπορείτε να μου στείλετε φωτογραφίες στο facebook ή στο νέο instagram account του Μπαούλου!!!!

ΥΓ. Δεν πιστεύω να θεωρείτε ακόμα ότι τα ημερολόγια είναι μόνο για κορίτσια!!!!
  

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

Πάμε σπίτι!

Γεια σε όλους!

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στη διαδρομή από το σχολείο προς το σπίτι. Οι περισσότεροι θεωρούμε μια πολύ βαρετή συνήθεια αυτή τη στιγμή της ημέρας. Πάμε βαριεστημένοι να πάρουμε τα παιδιά, τα ρωτάμε ένα ξερό "τι κάνατε σήμερα;", νευριάζουμε που δεν μας απαντούν και πάμε σπίτι όλοι ομαδικά ξενερωμένοι.

Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε αυτά τα λεπτά για λίγο ποιοτικό χρόνο με τα μικρά μας; Με αυτόν τον τρόπο δυναμώνουμε τις σχέσεις μας και εκτονωνόμαστε όλοι από το άγχος της ημέρας.

Ακολουθούν λοιπόν μερικές ιδέες που ίσως σας αρέσουν.

Να θυμάστε μαμάδες/μπαμπάδες/γιαγιάδες/νταντάδες:
  • να δίνετε χρόνο στα παιδιά. Είναι οκ αν φτάσουμε σπίτι 10 λεπτά αργότερα.
  • αν σας το επιτρέπουν οι συνθήκες, να γυρνάτε σπίτι με τα πόδια. Είναι από τις λίγες στιγμές που τα παιδιά μπορούν να είναι πραγματικά έξω, εκεί όπου θα έπρεπε να είναι.
  • αν χρειάζεται, ας μην μιλάτε καθόλου. Αφήστε τα παιδιά να ανακαλύψουν τον κόσμο!



Αισθανθείτε ελεύθεροι να εμπλουτίσετε τις παραπάνω ιδέες. Θα χαρώ να ακούσω τις δικές σας! Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο θυμηθείτε να κάνετε εγγραφή με το e-mail σας έτσι ώστε να ενημερώνεστε για τα νέα post!


Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015

Τα φτερά.

Πόσο γρήγορα πέρασε αυτή η βδομάδα! Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να δημιουργήσατε όμορφα πράγματα και εμπειρίες. Ο καιρός μας αποδιοργάνωσε λίγο αυτές τις μέρες αλλά να που σιγά σιγά μπαίνουμε στον χειμώνα (σιγά σιγά είπα, μην αγριεύεστε κάποιοι!).

Η δική μου ζωή είναι γεμάτη παιδιά οπότε έχει πάντα ήλιο. (Τι γλυκό αυτό που είπα, ε;). Όχι, αλήθεια, είναι αυτή η απλότητα τους, αυτός ο ενθουσιασμός για τον κόσμο, αυτή η καλοσυνάτη πρόθεση για τις πράξεις τους, έχουν αυτό το κάτι που χάνεις ως "μεγάλος". Με μαθαίνουν να "φτιάχνω ευτυχία απ' το τίποτα", αν αυτό βγάζει νόημα.

Θα εξηγήσω.

Στη μικρή αρέσει πολύ αυτό το φυτό.
Η φτέρη. Κάθε μέρα που γυρνάμε απ' το σχολείο στέκεται και το κοιτάει. Το χαϊδεύει. Λέει ότι έχει πολύ απαλά φύλλα και ότι της θυμίζουν φτερά. Με ρωτάει αν μπορεί να κόψει δύο, για να πετάξει. Της λέω ναι.













Μετά συμβαίνει αυτό:


Της κόβουν άλλοι τα φτερά.

















Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό, όπως κι εκείνη. Κάθε φορά που περνάμε από δίπλα του κάνει να το χτυπήσει και μου λέει "δεν μ' αρέσει καθόλου έτσι που είναι!". Εγώ της εξηγώ ότι τώρα το φυτό θα πάρει δύναμη και θα φουντώσει και θα μεγαλώσει και την άνοιξη θα είναι πολύ μεγάλο και όμορφο. 

Μέχρι τότε όμως, πρέπει να της βρω έναν άλλο τρόπο να πετάει. Και δεν εννοώ για παιχνίδι.


Μείνετε συντονισμένοι γιατί σας έχω ετοιμάσει μερικές ιδέες για δημιουργική επιστροφή από το σχολείο προς το σπίτι!

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015

Να τι έχασες.

Γεια σε όλους σας, φίλοι μου. Ξαναβρισκόμαστε!

Όλο αυτό το διάστημα που λείπω από κοντά σας ήταν πολύ εποικοδομητικό για μένα. Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα να βρω με ποιον τρόπο θα μπορούσα να δώσω άλλον αέρα στο Μπαούλο μου. Όμως κάτι τέτοιο ανακάλυψα ότι απαιτεί πολύ χρόνο και πολλή έρευνα κι εγώ -κλασικά- έχω τόσο γεμάτο πρόγραμμα που θα ήθελα η μέρα να έχει 40 ώρες για να προλάβω να κάνω και αυτό.

Όσο κι αν δεν μου άρεσε λοιπόν, αποφάσισα να μην κάνω αυτές τις δραστικές αλλαγές τώρα και να μείνω πιστή στο τωρινό μονοπάτι προσπαθώντας ωστόσο να εμπλουτίσω το blog με όσο το δυνατόν πιο ενδιαφέροντα θέματα για εσάς. Γιατί είναι σημαντικό για μένα να έχω να σας προσφέρω κάτι ουσιαστικό και να βγαίνετε κερδισμένοι από τον χρόνο που μου αφιερώνετε. Γι' αυτό θα προσπαθήσω να το κάνω πιο προσωπικό και να εμπλέξω τομείς στους οποίους έχω κάτι να πω, όπως πχ. τα παιδιά (με τα οποία ασχολούμαι και επαγγελματικά) ή τα diy projects (τα οποία αγαπώ πολύ).

Αν έχετε κι εσείς κάποια πρόταση θα χαρώ να τη δω στα σχόλια σας κάτω απ' αυτό το post ή στα social media για όσους με ακολουθούν εκεί. Σ' αυτό το σημείο να πω ότι είμαι πλέον και στο Instagram και όσοι θέλετε μπορείτε να με ακολουθήσετε στο @xaramiaxara!



Και τώρα να σας κάνω ένα σύντομο update για το τι έχει συμβεί στη ζωή μου από το τελευταίο post και μετά.



  • Επισκέφθηκα δύο πανέμορφες πόλεις το καλοκαίρι, τη Βουδαπέστη και την Μπρατισλάβα. Θα σας κάνω ένα ξεχωριστό post με φωτογραφίες και πληροφορίες!



  • Επέστρεψα ξανά στη δουλειά, στα δύο αγαπημένα μου παιδάκια!
  • Μπήκα στο τελευταίο έτος της σχολής μου, στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και για λίγες μέρες έπαθα το σύνδρομο "πότεπέρασαν3χρόνια".
  • Μετά το ξεπέρασα και πήγα κι έκοψα το μαλλί μου από τόσο... τόσο!


  


  • Ολοκλήρωσα τον κύκλο μαθημάτων στο NLP Practitioner (Νευρο-Γλωσσικός Προγραμματισμός) με τη φοβερή δασκάλας μας, Ισιδώρα Καραδημητρίου. (Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα της εταιρείας της στο facebook, Reframe.) Ένα από τα καλύτερα ταξίδια της ζωής μου, που μου άλλαξε στην κυριολεξία τη ζωή.
  • Ξεκίνησα νέα σεμινάριο για Professional Internet Marketing, το οποίο είναι πολύ φρέσκο, οπότε θα σας ενημερώνω όσο περνάει ο καιρός.
  • Αφιέρωσα πολύ χρόνο σε φίλους που το είχαν ανάγκη και νιώθω καλά γι' αυτό.
  • Έφτιαξα μερικά νέα δαχτυλίδια για τη συλλογή μου. Μπορείτε να τα βλέπετε στο προφίλ μου στο Instagram.




Στη συνέχεια αναμένεται να προστεθούν κι άλλα πράγματα στο πρόγραμμά μου, το οποίο ξεκινά στις 9 το πρωί και δεν σταματά πριν τις 8, 9, 10 το βράδυ. Θεωρώ όμως πολύ σημαντικό να απολαμβάνω καθετί που κάνω γιατί όλα αυτά είναι επιλογές μου και τις αγαπάω. Δεν θέλω να γκρινιάζω όσο δύσκολα κι αν μου φαίνονται τα πράγματα κάποιες φορές. Οπότε ξεκινάω την κάθε μέρα μου με μια ερώτηση: "Τι μαγεία θα μου φέρεις σήμερα;".

Εσάς τι σας δίνει δύναμη κάθε μέρα;



Τετάρτη 5 Αυγούστου 2015

Η μέρα που επέστρεψα στις selfies!

Θα ήμουν άδικη αν δεν έκανα αυτό το post. Είμαι πολύ ευχαριστημένη που μπορώ να το κάνω, καθώς η υγεία του κινητού μου έχει πλέον αποκατασταθεί πλήρως. (Αν δεν κατάλαβες, αναφέρομαι σ' αυτό.)

Σίγουρα δεν γράφω για να σας πω πόσο οκ είναι το κινητό μου, αλλά να μοιραστώ τη χαρά μου που τα πράγματα μερικές φορές δουλεύουν τελικά.

Λυπάμαι, φυσικά, που για να συμβεί αυτό πρέπει να προηγηθεί ολόκληρο κακό/ ταλαιπωρία/ φασαρία και όλα αυτά τα ψυχοφθόρα, αλλά να που τελικά όταν κάποιος θέλει να είναι εντάξει και να κάνει σωστά αυτό που πρέπει να κάνει, μπορεί.

Φαντάζομαι αυτό δεν είναι καθόλου βολικό για αυτούς που έχουν μάθει να ζουν με δικαιολογίες, μα είναι η αλήθεια. Ωστόσο, σε αυτό το post υποσχέθηκα στον εαυτό μου και στους άλλους ότι θα γράψω με αισιοδοξία. Οπότε ναι, όποιος θέλει να δει λίγο απ' τον θυμό μου γραπτώς, ας ανατρέξει και πάλι στο προηγούμενο post.

Η αλήθεια μου είναι ότι έχω μια ακατανίκητη ανάγκη να πιστεύω -παρά τα πάντα- ότι οι άνθρωποι είναι καλοί. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από κάτι άλλο πέρα από Καλό. Γιατί και η Φύση είναι πραγματικά καλή. Όσο βαθιά, λοιπόν, κι αν πρέπει να σκάψεις στην ψυχή κάποιου, στο τέλος θα βρεις Καλό.

"Αφελές" θα σκεφτείτε πολλοί. Κι όμως, αυτό θεωρώ ότι είναι η άμυνά μου. Η ανάγκη μου να βλέπω τον Κόσμο καλό, τον κάνει καλό. Είναι όλα θέμα οπτικής. Σκέψου, στέκεσαι και κοιτάς ένα αντικείμενο. Άμα περπατήσεις λίγο πιο πέρα, δεν θα το βλέπεις διαφορετικό; Κι όμως θα 'ναι το ίδιο αντικείμενο. Γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και με μια κατάσταση;

Ολό αυτό μου θυμίζει αυτό το γλυπτό. Πέρα απ' το ότι είναι σχεδόν μαγικό (για ένα παιδί είναι μαγικό), είναι χαρακτηριστικότατο της ζωής. Ένα γλυπτό που όταν το κοιτάζεις απ' τη μία μεριά είναι "YES", μα άμα το δεις από άλλη γωνία είναι "NO".






Κι εγώ αυτό προσπαθώ: να κάνω το no, YES! Μ' αρέσει καλύτερα έτσι.

Μαθαίνω συνεχώς να είμαι θετική. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Όμως πραγματικά το έχω ανάγκη όσο τίποτα άλλο. Από κάθε αναποδιά προσπαθώ να παίρνω ένα μάθημα.

Ποιο το μάθημα αυτή τη φορά; Δεν ξέρω. 

Ίσως...
...το να κάνω καλύτερη έρευνα προτού επιλέξω κάποιον να με εξυπηρετήσει.

...το ότι πρέπει να διεκδικώ το δίκιο μου κάθε φορά, ακόμα κι αν το θεωρώ χαμένη υπόθεση.

...το ότι σε τέτοια πάρε-δώσε με ανθρώπους, την ειλικρίνεια την απαιτείς, δεν την κερδίζεις.

...το ότι είναι καλό να σκέφτομαι πως σήμερα έχω ένα πρόβλημα, αλλά αύριο μπορεί να έχω πολλές λύσεις.

Πάνω απ' όλα συνειδητοποίησα πόσο σημαντικές είναι οι αξίες στη ζωή ενός ανθρώπου και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα προσπαθώ συνεχώς να ζω μια ζωή που θα δημιουργεί τα ελάχιστα δυνατά προβλήματα στους άλλους. Και αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για την αλλαγή.

Ξεκινάω από τον εαυτό μου.


Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Η μέρα που αποφάσισα ότι έπρεπε να εγκαταλείψω τις selfies.

Αυτός ο τίτλος ίσως είναι λίγο παράξενος για το κείμενο που ακολουθεί, όμως η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι γίνονται οι συνειρμοί και κάπως έτσι "εμπνέομαι" κι εγώ. Και φυσικά είναι ειρωνικός.

Όλα αυτά ξεκινούν από τη στιγμή που σπάει η οθόνη του κινητού μου και αποφασίζω να πάω να την φτιάξω. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν κανέναν. Το μόνο που θα πω είναι ότι για να φτιαχτεί η οθόνη χρησιμοποιήθηκε μια τέχνικη (και το γνώριζα) που λίγο ή πολύ καθιστά την μπροστινή κάμερα πολύ θολή για να βγάλει φωτογραφίες (και δεν το γνώριζα). Επίσης, την ίδια μέρα που το πήρα πίσω, μου εμφάνισε το ίδιο πρόβλημα (στο λογισμικό ίσως;) για το οποίο το είχα πάει για φτιάξιμο (!).

source

Τελοσπάντων, είναι μεγάλη ιστορία και δεν θέλω να μείνω σ' αυτό. Εξάλλου είναι και μια πικρή ιστορία.

Όμως με πείραξε πάρα πολύ όλο αυτό, με ενόχλησε ο αντιεπαγγελματισμός και η αναξιοπιστία. Με πείραξε ο χρόνος που έχασα, τα δρομολόγια, τα χρήματα, η αγωνία που είχα. Αλήθεια, με έκανε να εκνευριστώ με τους ανθρώπους. Γιατί τα μηχανήματα δεν φταίνε σε τίποτα.

Θύμωσα πάρα πολύ με τη διαπίστωση ότι όλα περιβάλλονται μόνο από το συμφέρον και το κέρδος. Που η μόνη αξία που έχουν τα πάντα είναι σε λεφτά. Και όλοι κάνουμε ό,τι μπορούμε για λεφτά, για περισσότερα λεφτά, για πολλά λεφτά. Αλλά αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι όλοι κυνηγούν τα εύκολα λεφτά. Αυτά που έρχονται χωρίς κόπο, αν ξέρεις τον τρόπο. 

Κέρδος δηλαδή, ακόμα κι αν χρειαστεί να κοροΐδέψουμε, να εξαπατήσουμε, να κάνουμε τις πάπιες, να ρίξουμε τον άλλον για να ανέβουμε εμείς. Και αναρωτιέμαι ποιο πραγματικά είναι το κέρδος στο τέλος. Τα λεφτά; Αυτά που σου ανήκουν πολύ λιγότερο απ' ότι σου ανήκει ο ηθικός εαυτός σου, η γη στην οποία κοιμάσαι και οι άνθρωποι που σε έχουν ανάγκη; Να τα βράσω!

source


Αυτό που με εξοργίζει όμως δεν είναι αυτό, γιατί έχω αποδεχτεί ότι όλος ο κόσμος λειτουργεί έτσι. Ξέρω ότι θα πληρώσω κάτι τρεις και τέσσερις και πέντε και εκατό φορές πιο ακριβά απ' ότι κοστίζει να φτιαχτεί απλά και μόνο επειδή κάποιος ξέρει να το φτιάξει, ενώ εγώ όχι. 

ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΙ. Κι αν δεν ξέρει, ας το πει. Είναι πολύ πιο ειλικρινές και πιο έντιμο και το σέβομαι απόλυτα. Είναι μεγάλο πράγμα η ειλικρίνεια αν είσαι επαγγελματίας. (Ακόμα κι αν δεν είσαι.)

Και γενικά έχουμε βαρεθεί τους ανθρώπους που παριστάνουν τους ειδήμονες ενώ στην ουσία δεν ξέρουν τίποτα. Ψαχτείτε παιδιά. Και ψάξτε. Όταν λέτε ότι γνωρίζετε κάτι, να το γνωρίζετε καλά. Και αναρωτηθείτε λίγο περί ηθικής και αξιοπρέπειας.

Δεν είναι δυνατόν για να κάνεις μια δουλειά να πρέπει να σου βγει το λάδι, να πρέπει τσαντιστείς, να πρέπει να τρέξεις εκατό φορές σε εκατό μέρη, να πρέπει να πληρώσεις ένα σωρό λεφτά και στο τέλος να μην έχει γίνει κι η δουλειά σου!

Έχω απογοητευτεί. Με απογοητεύει πάρα πολύ το γεγονός ότι πρέπει να είσαι σκύλα για να επιβιώσεις σ' αυτόν τον κόσμο. Το ότι πρέπει να διεκδικείς και να απαιτείς τα αυτονόητα. Να σε σέβονται, δηλαδή. Με ενοχλεί πάρα πολύ. Γιατί δεν υπάρχουν δεδομένα πλέον. Δεν θεωρείται δεδομένο ότι θα πας στον μάστορα κάτι και αυτός θα στο φτιάξει. Όοοχι, ίσως στο φτιάξει, ίσως στο χαλάσει χειρότερα, ίσως το αφήσει κι έτσι και σου πει ότι το έφτιαξε. Και αυτό συμβαίνει με τα πάντα, όχι μόνο με τους τεχνικούς ηλεκτρονικών. Πρέπει να ξέρεις να ρισκάρεις και... ίσως είσαι εσύ ο τυχερός!

source


Μετά μιλάμε για αλλαγή. Σοβαρευτείτε παιδιά. Η αλλαγή δεν θα έρθει ποτέ όσο παραμένουμε τέτοιοι. Εγωιστές και απατεωνίσκοι. Σκατά στα μούτρα μας!

Αυτά. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν γράφοντας ξεθύμανα ή θύμωσα περισσότερο. Πάντως το ότι δεν μπορώ να βγάζω selfies από δω και στο εξής δεν θα με εμποδίσει από το να κοιτάω τον εαυτό μου κατάματα και να του απαιτώ να συμπεριφέρεται στους άλλους όπως θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται. Με ειλικρίνεια, εντιμότητα, αξιοπιστία και επαγγελματισμό.

(Θα κλείσω με αυτό γιατί λέει αυτά τα ωραία: the lies they will hurt you, hold on/ human kindness desert you, hond on/ let's start a revolution, how beautiful it is ♫)